De schadevergoeding na vrijspraak is een wettelijk verankerde regeling binnen het Nederlandse strafprocesrecht die gewezen verdachten de mogelijkheid biedt om compensatie te eisen van de overheid voor de geleden schade als gevolg van een strafvervolging die in een vrijspraak is geëindigd. Het strafrechtelijk apparaat kan diepe sporen nalaten in iemands persoonlijk en professioneel leven, zeker wanneer er ingrijpende dwangmiddelen zoals voorlopige hechtenis zijn toegepast. Zodra een strafzaak definitief (onherroepelijk) eindigt zonder de oplegging van een straf of maatregel, kan de ex-verdachte een verzoek indienen bij de rechtbank of het gerechtshof om deze schade te vergoeden. De wet maakt hierbij onderscheid tussen verschillende schadecomponenten. Enerzijds is er de immateriële schadevergoeding voor de dagen die onterecht zijn doorgebracht in een politiecel (inverzekeringstelling) of in een huis van bewaring (voorlopige hechtenis), waarvoor vaste dagvergoedingen gelden. Anderzijds omvat het de vergoeding van werkelijke vermogensschade. Onder deze post vallen aantoonbare gederfde inkomsten door het mislopen van werk of opdrachten, reiskosten naar de zittingen en de kosten voor de inschakeling van een advocaat. De procedure kent een strikte fatale termijn: het verzoekschrift moet binnen drie maanden na het onherroepelijk worden van de vrijspraak zijn ingediend, waarna de rechter in raadkamer oordeelt of gronden van billijkheid aanwezig zijn om de claim toe te kennen.

• Zodra de rechter u onherroepelijk heeft vrijgesproken en u de opgelopen detentieschade en advocaatkosten wilt verhalen op de staat.
• Om te waarborgen dat het officiële verzoekschrift correct en ruim binnen de wettelijke termijn van drie maanden wordt ingediend.
• Wanneer justitie uw claims omtrent misgelopen inkomsten, omzetverlies of gederfde winst gemotiveerd betwist.
• Indien de exacte datum waarop de vrijspraak onherroepelijk is geworden moet worden gecontroleerd en vastgesteld bij de griffie.